Yvette Erkens

Afscheid van Sydney

2009-04-24T19:10:00.001-07:00

Rusteloos draai ik heen weer in mijn bed. Het is een woelige laatste nacht in Sydney. In de vaart van mijn pak bezigheden van deze week flitsen gedachten chaotisch door mijn hoofd. Spanning voor een nieuwe trip en terugblik op een mooie tijd hier.

Afgelopen maanden heb ik het genoegen gehad me in Sydney voort te kunnen bewegen. Mijn eerste centjes verdiende ik als keukenhulp in een salade bar. De uitdaging heb ik toch vooral gevonden in de productionele functie die ik vervulde bij het Mardi Gras Film Festival.

Sydney voelde als een warm bad, niet zozeer door de stad zelf, maar doordat ik de tijd hier met Ria heb gedeeld. De stad fascineert door de geweldige ligging met mooie stranden, de Harbour Bridge, heerlijk weer en oneindig veel mogelijkheden om lekker te eten of om van een goed kopje koffie te genieten. Het is ook een zakenstad waar veel mensen wonen die wel wat centjes te besteden hebben. Ik miste gemoedelijkheid en hou toch van wat meer ongepolijst.

Gelukkig bevond mijn thuisbasis zich in een hele fijne buurt. Ik deelde met Ria en haar drie katten een woning in Erskineville (hoe toepasselijk:0). Een buurt waar, helemaal in de lijn met het film festival , veel homo’s en lesbiennes wonen. Vooral Newtown is een wat meer ongepolijst gedeelte van Sydney waar ook veel studenten en creatieveling vertoeven en het hebben van een extreme (zichtbare) tatoeage eerder regelmaat dan uitzondering is. Het heeft een Berlijnse sfeer en dat is natuurlijk erg goed.

Australië is een waanzinnig mooi land, wat ik vooral heb ervaren tijdens mijn roadtrip met Marije. Een maand lang hebben we in een Wicked camper busje door indrukwekkende natuur settingen gesjeest. Het was natuurlijk al waanzinnig genoeg dat ik dit met mijn allerliefste zus kon doen. We hebben zoveel gelachen! Een avontuur met oneindig veel mooie zonsondergangen en nog meer kaasplankjes

Hoogtpunt was toch het verblijf in Cape Tribulation National Park waar we een aantal locals leerde kennen. Slapen in een huis zonder ramen en deuren met het regenwoud als je uitzicht. Een kakofonie aan dierlijke geluiden vult de nacht. De hele dag op blote voeten rond lopen en kamperen op het strand om in de nacht de onbeschrijflijke sterrenhemel te bewonderen. Vis vangen of heerlijke verse kreeft leeg slurpen. Duiken, snorkelen, paardrijden, kajakken en van rotsen springen. Zucht.. ja het was geen straf om daar te zijn.

Het volgende avontuur is treedt aan en moet zeggen ik heb de smaak te pakken van het buitenleven. Vandaag vlieg ik naar Bangkok om naar Nepal door te trekken. Ik ga in de voetsporen van mijn vader – en vele anderen- treden en de Annapurna trek wandelen. Dat betekent 5415mtr omhoog klimmen om te kunnen genieten van – zo heb ik me laten vertellen – de meest geweldige vergezichten. Neem daarbij een fascinerende cultuur en het avontuur is compleet. Ik heb er helemaal zin in.. heerlijk opgaan in de natuur.

2009-04-10T06:03:00.000-07:00

Gepaste afstand

2009-03-12T23:04:00.000-07:00

Toen ik besefte hoe zwaar jullie het momenteel wel niet moeten hebben in Nederland – ik noem de kredietcrisis, aanhoudend slecht weer en Geert Wilders- heb ik gepaste afstand genomen.

Natuurlijk had ik het gegeven ‘hoe geweldig het leven van een backpacker wel niet is’ nog verder uit kunnen melken. Of een poging kunnen doen om de natuur van Nieuw Zeeland te beschrijven waarbij superlatieven me vast te kort waren geschoten. Ik bedoel.. een land zo divers dat je je de ene dag in de Pyrineen of de Alpen waant, en de andere dag weer als Lord Gandolff door een vulkanisch actief gebied wandelt. Een plek waar het gtjilp van vogels op elk moment van de dag en iedere plek een kakafonie aan geluid vormt.

En laat ik het maar helemaal niet hebben over decadente dingen als uit vliegtuigen springen of mijn surf escapades, want volgens mij worden in Nederland nog net niet de winkels geplunderd en bijten jullie massaal op een houtje. Wat ben ik blij aan deze massa hysterie te ontkomen.

Kijk aangekomen in Sydney, in November, was het voor mij ook gedaan met al dat nietsnutten en ging ik hard aan de slag in de keuken van een salade bar. Onderwijl was het wel erg genieten om bij Ria te wonen en al dat harde werken werd onderbroken toen Veerle en Jurriaan Australie aandeden rond kerst. Met z’n viertjes hebben we met een mini camper een roadtrip gemaakt via Melbourn naar het Falls Festival; een muziek festival dat zich afspeelde in de indrukwekkende setting van een vallei. Het was geweldig om samen, swingend op Frans Ferdinand, het nieuwe jaar in te luiden.

En nu werk ik al een paar weken als producer voor het Mardi Gras Film Festival. Voorafgaande aan Mardi Gras, een groot gay en lesbian event waarvan de carnavaleske parade het hoogtepunt is, vindt er een film festival plaats. In drie bioscopen worden een keur aan films vertoond. Films over, door en voor homo’s en lesbienes. Mijn taak is o.a. de logistieke kant van dit verhaal; films naar Australie halen en zorgen dat ze op het juiste moment op de juiste plek terecht komen. Daar komt ook een technische kant bij kijken en ik heb afgelopen weken ontzettend veel geleerd.

Zo ook over de gay scene...

Grappig om ineens in deze scene te opereren. Soms zit ik op kantoor met rode oortjes te luisteren naar alle verhalen. Ik werd afgelopen maandag bijna onder de voet gelopen toen een horde lesbische vrouwen de trap op kwam rennen om een plekje te bemachtigen bij de enige erotische (porno) film die er werd vertoond.

Films tonen verhalen van gewone en ongewone mensen en het is een universeel middel om mensen te binden. Het is belangrijk voor de community om ook hun eigen verhalen terug te zien. Of zoals de director in zijn openings speech zo mooi verwoorde; “Dat er sprookjes verteld worden waarbij een prinses er met een prinses op het paard vandoor gaat.’

Ik geniet momenteel erg als ik in Ria’s auto over de Harbour Bridge kneur en triple J – het allerbeste radio station ter wereld- uit de speakers schalt. Mijn backpack staat alweer te het popelen in de kast...Marije is gearriveerd en maandag begint onze roadtrip.. op verkenningstocht door Australie!!

Aan de wandel

2008-10-27T19:49:00.000-07:00

Soms mag je jezelf wel eens verwennen. Met een cruisetocht heb ik de Doubtfull Sound verkend, een geweldige gebied op het zuidereiland met enorme gebergtes. De cruise was met lopend buffet en overnachting. Vooral het uitgebreide buffet was genieten als backpacker. Als een ware Hollander heb ik me dan ook helemaal vol gepropt.

Dat was ook met het oog op een grote track die gepland stond waarbij het aan luxe eten zeker zou ontbreken. Nieuw Zeeland is het land bij uitstek waar goed gewandeld kan worden, trampen noemt men dat hier. Afgelopen vier dagen zeker wat afgetrampt. De Fiorden is een gebied waar de mooiste tracks te vinden zijn, waaronder de wereldberoemde Milford Track.

We hebben deze commerciele track vermeden en voor de Kepler track gekozen. Dat betekent 65 kilometer in 4 dagen waarbij we tot zo'n 1500 mtr zijn geklommen. Slapen in hutten, niet kunnen wassen en ook nog eens alles mee op je rug, zo'n dikke tien kilo. Afzien..

Het begon met zo'n 1000mtr opstijgen vanuit een bos wat zich als een feeeriek sprookje om ons heen ontvouwde, met mos dat lange slierten gedrappeerd over de bomen en bladeren heen groeide. Aan de top het geweldige uitzicht over al die bergen. Een sneeuwstorm die zich aandiende toen we de eerste hut bereikte. Bibberend de hele nacht wakker gelegen doordat mijn zomerse slaapzak de kou van de sneeuwstorm niet aan kon. Bij het ontwaken van de ochtend bleek het dat wel waard te zijn, alles wit! We stegen verder naar nog hogere hoogtes met het knerpende geluid van verse sneeuw onder onze voeten.

En dan vanuit deze gebergtes, waarbij je je in de Alpen waant, daal je dezelfde dag ineens weer af naar een gebied dat als een jungle aandoet met palmbomen en enorme bomen. Wat een geweldig mooi en afwisselend landschap. Laatste dag 16km in een kleine drie uur afgelegd.

Ja buffelen was het zeker.. je denkt dat je niet meer kunt maar het is verstand op nul en je focussen op het lopen. Het is niet alleen voor je lichaam maar ook voor je geest zo'n geweldige ervaring. Vuurtjes maken en genieten van mooie vergezichten. Iedere avond pasta eten en pepermuntthee drinken. En vooral ook erg genieten van mijn geweldige reisgezelschap dat als een familie voor me is geweest afgelopen twee weken. We kunnen feesten in Queenstown.. maar we kunnen ook zeker afzien en echt de natuur ervaren.
En verdomme wat hebben we zojuist bij terugkomst genoten van een glas cola en een heerlijke sandwich! Maaruhh zou zeggen bekijk de foto's maar om te zien waar het om draait.

Gelukzalig makend

2008-10-16T00:14:00.000-07:00

Wat ben ik toch een bevoorrecht mens dat ik naar de andere kant van de wereld kan reizen om te genieten van al dat natuurschoon. Backpacken is gewoon genieten; iedere dag doen waar je zin in hebt en allemaal nieuwe dingen beleven en interessante mensen ontmoeten.

Natuurlijk is het niet altijd even makkelijk, zeker niet in je eentje. Bij aankomst in Wellington had ik het wel even moeilijk. Oververmoeid door de lange reis en jetlag zat ik rillend op een bankje een frietje naar binnen te werken. 'Wat doe ik hier', vroeg ik me vertwijfeld af. 'Is dit het wel waard.'

Weggaan is ook moeilijk. Je laat je familie en vrienden achter en beseft juist als je vertrekt wat je thuis allemaal hebt en wie je dierbaar is. In Nederland hoorde ik nog wel eens vertwijfeling over het waarom. Ben ik op de vlucht? Waarom laat ik die mooie baan schieten. Is het ook niet tijd om te gaan settelen. Iedereen om je heen maakt carriere, koopt een huis of krijgt zelfs langzaam aan kinderen.

Het is zo'n tegenovergestelde wereld hier. Ik word hier alleen maar gevoedt in mijn behoefte veel meer van de wereld te zien. Iedere dag ontmoet je weer mensen die al zoveel hebben gezien en meegemaakt en je de meest geweldige verhalen vertellen. Hoe overweldigend het is om in Nepal het Himalayagebergte te beklimmen, dat Engelse les geven op een school voor weesjes in Thailand zoveel indruk heeft gemaakt. Dat je, getooid met met cocabladeren en flesjes cola, mijnen in Bolivia kunt bezoeken en zo de mijnwerkers (soms zelfs kinderen van tien jaar) kunt helpen de dag door te komen. Kouwend op de bladeren hebben ze geen honger en voelen geen vermoeidheid. Dat Colombia (Ja loes en Joop!) zo ontzettend mooi is. Ik kan nog wel even doorgaan.

Het mooie van alleen reizen is dat je echt je eigen weg volgt en dat doet wat je hart je ingeeft. En zie eens wat ik allemaal weer heb mogen aanschouwen vandaag. Dat maakt reizen zo ontzettend verslavend....

P.s. Mijn camera is gevallen en dat heeft mijn schermpje doen laten crashen. Typisch hoor ik velen nu al denken. Uit schaamte hou ik jullie dan ook liever in het ongewisse over de precieze verloop van dit tragische ongeval. Onderstaande is puur op gevoel gedaan. Zoals je ziet kan iedere idioot hier mooie foto's maken....

2008-10-14T20:34:00.000-07:00

Off the beaten track

2008-10-08T16:24:00.000-07:00

Met de Lonely Planet in de hand kan ik een uitgestippelde route volgen in Nieuw-Zeeland. Waar ik echt van geniet zijn de onverwachte tripjes. Gisteren met twee jongens een auto gehuurd en naar de French Pass gereden. Geen toerist te vinden terwijl we echt met onze mond open hebben zitten genieten van de prachtige natuur. 'Stop!' Voor de zoveelste keer een raampje open om een foto te schieten. Met een snirpend geluid protesteerde het raampje op een gegeven moment tegen dit overmatige gebruik. Frech Pass is een baai gelegen aan de mooiste bergpartijen.

Wat is backpacken toch heerlijk; er op uit trekken en ontdekken. Sommige mensen maken hier hun levensmotto van. Je komt ze dan ook op elke reis wel tegen, de verloren zielen die al hun hele leven 'on the run' zijn. Zo ook Rob, een Zimbabwaan. Iedere keer als ik hem tegen het lijf loop heeft hij de grootste verhalen over al die spannende avonturen die hij al mee heeft gemaakt. Dat hij gedurende al die reizen, avond na avond, al menig biertje of wijntje naar binnen heeft gewerkt heeft geen positief effect op zijn verhalingen. 'Uh.. wacht.. Oh ja ik was inderdaad in India. Nee, het was Combodia. Bla bla bla bla.. Dit speelde zich af inVietnam.' Hij vindt zichzelf ongelofelijk wijs, hij heeft immers al zoveel gezien van de wereld. We hebben hier echter met een alcoholist te maken die eigenlijk vrij weinig te melden heeft en weer eens in contact moet komen realiteit.

Voor sommige mensen biedt mijn huidige hostel zoveel comfort dat ze het terrein nauwelijks verlaten. Het hostel in Nelson herbergt namelijk een zwembad, sauna en veel leuke mensen.
Avond aan avond lurken veel jongeren aan een 2-ltr fles die ze in de bar kunnen laten vullen met het heerlijkste tapbier.

Das erg jammer voor hen want er is zoveel moois te doen. Morgen staat een overnight trip gepland in Abel Tasman Park, een natuurgebied in deze regio. Eerst een dag wandelen, overnachten in een hut en dan de volgende dag terug kayakken.

Ohh en geniet even lekker mee...

Wanstaltige billen

2008-10-05T23:04:00.000-07:00

Getergd door een jetlag ontwaakte ik vroeg in de ochtend. Op weg naar de keuken van mijn backpack kwam ik oog in oog (oftewel bil) te staan met een wanstaltig paar billen. Het leven van een backpaker gaat ook niet altijd over rozen. Je hebt de avond ervoor een spelletje gespeeld waarbij je in 100 minuten 100 shotjes naar binnen moest slurpen. Dat heeft uiteraard effect gehad op je capaciteiten en beoordelingsvermogen. Na het 100ste shotje blijkt je drink buddy toch wel een hele geschikte kerel. Je wilt met je dronken hoofd seksen en dan moet je je ergens terugtrekken - de TV kamer - en dan ook nog eens je broek uitkrijgen. In deze zatte toestand is men vast knockout gegaan toen de broek net achter haar voluptueze billen en onder een enorme buik bleef vasthangen. Dat gaf geen fijn plaatje vanochtend. De smuck met wie ze daar lag schrok zich ook kapot en verdween in een flits, haar in deze mensonterende positie achter latende. Want zij lag knockout met haar gezicht op de bank en haar dikke witte kont in de lucht. Aj! Ik wil niet generaliseren maar hoef natuurlijk niet ter vertellen welk nationaliteit dit betrof.

Dat drinkspelletje heb ik aan me voorbij laten gaan gisteravond. Ik bevond me op een Argentijns opleidingsschip van het leger waar de bemanning - laatste jaars - een feest had georganiseerd. Nu kun je je voorstellen ; Argentijnse mannen in uniform dat trekt vrouwen aan. Juist, wij waren er immers ook. Maar waar ze al die andere dames vandaan hadden gehaald.. het schip stond vol met minderjarige meisjes, in veels te kleine outfits, die zich tegoed deden aan de rum die rijkelijk werd geschonken. Je kunt je voorstellen hoe het er daar op het dek uitzag... Heb in tijden niet zo sleazy party gezien.

Vergeet ik 'en passant' nog wat belangrijks te melden. Ik heb me bedacht dat ik ga emigreren.. naar Wellington..! Nee serieus mensen, ik zou hier echt een tijdje kunnen wonen! Picture this..

Een stad gelegen tegen de heuvels aan zee met allemaal karakteristieke houten huisjes. Tig trendy cafe's en heerlijke barretjes met de lekkerste koffie vullen het straatbeeld. Het drinken van een goed biertje is hier geen lastige opgave gezien men dit hoog in het vaandel heeft staan. Muziek schalt uit de vele speakers of wordt live op straat opgevoerd. Dronken toeristen dansen mee op de beats van een maori gitarist. Het gezoem van de naald uit een tatoeageshop leidt me naar een steegje met vele winkeltjes van beginnende designers. Ik probeer mijn hand op de knip te houden maar wordt hier wel tot het uiterste geteisterd, fashionistas kunnen hier hun hart ophalen. Uit het niets schieten jongens met skateboards uit winkels en steegjes. De jonge bevolking is vriendelijk en met smaak gekleed, wat alternatiever. Zodra ik hier aankwam voelde ik me al thuis.

Helaas is er, zoals altijd, ook wel een nadeel te vinden. Het lijkt wel Kaapstad in het voorjaar. Wind wind wind.. je wordt er echt gestoord van! Vooral na een jetlag en zwaar slaapgebrek veroorzaakt dit een klappertandende toestand.

Maar toch.. zie mezelf hier wel wonen. Laten ik even direct opmerken dat dit is pas mij eerste bestemming is dus ik jullie hoeven nog geen alarm te slaan.

Het is duidelijk.. het gaat prima hier aan de andere kant van de wereld!

Dikke kussen vanuit winderig Wellington